May mga prinsipyo sa buhay ang hindi ko napapansin dati ngunit ngayo’y aking napagtanto na dapat ko nang isabuhay. Ang lalim. Haha. Pero seriously.. madami akong napagbulay-bulay ngayong bakasyon! HAHA. 

NEVER ASSUME UNLESS OTHERWISE STATED.

Alam na alam ko na tong prinsipyong to. Matagal na. Pero hindi ko alam kung bakit hindi ko mapasok-pasok sa isipan ko ito. Parang ilang beses na ata akong nasaktan dati dahil di ko sinusunod to, pero bilang lang naman sa daliri. I don’t know if nature lang ba talaga ng mga babae ang pagiging assuming or, ako lang talaga. Haha. Pero iba na ngayon. Nakatatak na to sa puso’t isip ko. Level-up na, kumbaga. Kung ma-confuse man ako, babalik agad ako sa reality. Kasi kung gusto ka talaga ng isang tao, sasabihin niya to sayo, at dapat sa harap mo, sa pagmumukha mo.  Ayos ba? :D

YOU MUST TAKE LIFE LESS SERIOUSLY.  SO DO ANYTHING THAT MAKES YOU HAPPY.

Hmm. I must admit.. siguro nga I somehow take things seriously. Pero, naisip ko.. Ang nature ng buhay, seryoso talaga. Kung makikiagos ka pa sa seriousness neto, napaka-dull na ng buhay mo.

Sabi nga ng kaibigan ko, “Bakit ba natin gustong mag-aral? Bakit gusto natin makagraduate at makapaghanap ng magandang trabaho? Para matulungan ung family natin, para matustusan ung mga pangangailangan natin at mga kagustuhan natin. Bakit gusto natin tulungan ang pamilya natin at mabili lahat ng gusto natin? Kasi gusto natin maging masaya. Sa lahat lahat ng bagay na ginagawa natin iisa lang ung gusto natin talaga.. ang maging masaya while at the same time mapaglingkuran si God.”

Tama! Kaya kahit san pa tayo dalhin ng ating buhay, sa gitna man ng problema’t pagsubok.. at the end of the day.. wag nating kalimutang gawin ang mga bagay na nagpapasaya sa atin, dahil ito ung mag-momotivate satin para ipagpatuloy ang pakikibaka sa buhay. :3

Gusto kong maging masaya! At eto na ang simula! :D

So, nagpost ako kahapon about sa isang panaginip ko, yesterday.

Uhm, I realized na at that moment, alam kong na-confused na naman ako. I must admit, isa akong dakilang assumera. But then, since ‘mind over heart’ woman ako, kelangan kong bumalik sa reality na at balikan ang isang adage na:

NEVER ASSUME UNLESS OTHERWISE STATED.

Nakalimot na naman kasi ata ako. Kailangan ko siya itatak sa puso at isipan ko. :)

Inaamin kong naging masaya ang panaginip na iyon, ngunit kailangan kong gumising muli at bumalik sa katotohanan.

I had a good dream last night.

Last Sunday, he invited me to watch the concert. He said he has an extra ticket. Well, I doubted if that was a group message. So it took me hours to reply. Then, para matapos na, nag-reply na ako. And I said it was okey.

Kinabukasan, he texted me the details. It took me so much hours again to reply. I asked the time he wanted us to go. I waited. Until Tuesday morning. No reply. Syempre nainis ako men. Alam mo yun. Ano bang balak netong lalaking to? Ako pa ba maghahabol? As in sobrang inis na ako. Pero hindi ako mapakali. Chinat ko pa nga si Ekzel. Kinwento ko, at nagtanong kung anong gagawin ko. Sabi niya i-text ko na daw kasi mabubuwang ako all day, all night. I realized na tama nga siya. So I lowered my pride, at tinext ko sya. Sabi niya tuloy kami. Syempre medyo nainis pa rin ako. Gaaahhd. Kung di pa ako magtetext. @_____@

Nagkita kami ng 4:20pm sa KFC. Langya, bago pa niya ako lapitan, he took a picture of me, without me knowing. Baliw talaga yon. So sumakay na kami papuntang España. Siya mostly yung nagkkwento nung mga panahong nasa jeep kami kasi, tahimik lang naman ako at eto talaga yung first time na magkasama kami. Haha. Ayun, so we took the second ride.. bus. Hindi kami magkatabi. Nasa likod niya ako. Grabe, baliw talaga yon. Nagtetext pa sa kin ng mga tawa. Haha. Tapos kinakalabit pa ko. Halatang walang magawa.

So nung nakarating na kami ng Central, naglakad na lang kami papuntang NEU. As usual, siya na naman nagkkwento. Haha. Puro tanong lang ako. Pero nagpapasalamat ako kasi kahit papano madaldal siya. Haha.

Nung nakarating na kami sa NEU, uhh, sabi niya mag-picture kami. Eh ayoko. Haha. Humingi pa siya ng favor na magpicture daw ako na suot ung Unity Games jacket niya. (Oh siya na talaga may jacket ng Unity Games. Me want.) Eh syempre ayoko. Haha. Ewan. Lagi niya inaalok ung jacket nya eh hindi naman malamig. Adik lang.

So ayoko na ikwento yung ibang details since ayoko na ng masyadong detailed. Pero sa totoo lang, na-impress ako kasi he was sincerely taking care of me. Umulan pa kasi nun. @___@ Tapos madilim pa sa Open field. Knowing na malabo ung paningin ko, inaalalayan niya ako sa paglakad. :) I don’t know what to feel that time. Srsly. I can feel his sweetness when we’re together. But still, Mind over heart. Haha. Ayoko madala ng emotions ko. Pleaaaaase.

Siya din sumagot sa lahaaaaat ng expenses namen. Grabe, ang galante niya. Sobrang nahihiya talaga ako nun. Kasi we’re still getting to know pa lang naman at hindi pa kami ganoon ka-close. pero sabi niya since siya naman nag-aya, eh di go. Haha.

Ayun, so pinagbigyan ko na rin siya sa pagkuha ng litrato wearing his jacket at ung magkasama kame. Haha. Buset. @___@

so during the concert, dahil nga hindi ko pa siya ka-close, hindi ako ganoon ka-energetic (saka kasi may interview ako kinabukasan). Concert yun, syempre dapat may energy. eh medyo malamya lang naman ako. Haha. Pero nung Callalily saka 6cyclemind na ung tumugtog.. whew. Mejo naglevel-up naman ako. Pero not that much. Nyahaha. Mejo sumasabay na ako sa kanta. :D

Na-LSS nga yon sa Sandalan ng 6cyclemind. Jusko. Hanggang sa bus kinakanta niya pa rin. Haha.

So nung pauwi na, actually bago ako umuwi ng bahay, sabi ko dadaan muna akong church to say a prayer since final interview ko na kinabukasan. Sabi niya sasamahan niya ako. Sinamahan niya nga ako at hinatid hanggang bahay. :)

Well, sa totoo lang. Sabi ko nga hindi ko alam ang mafi-feel ko. Syempre I was overwhelmed by what he has done. Thankful ako kasi siya ang kasama ko. Parang feeling ko protected ako.

Uhm, friends lang po kami. Actually getting to know each other. Walang malisya yung pakikitungo ko sa kanya nung magkasama kami. Kung bakit ako pumayag? Eh kasi gusto ko rin pumunta. Sayang kasi yung ticket. :)

I really enjoyed the time we spent together and yung mismong concert. It felt like it was a dream.. a very nice dream.. :)

And indeed, happiness is overflowing!

Well, last week was totally hell. -.- It was obvious that I’m so stressed and so lonely and so epic.

And when i finally decided to go back, the agonies were gone!

I must admit, kanina, di ako kinakabahan sa interview eh, sa pagbalik lang talaga. Haha. Of course, hindi maiiwasan makadama ng awkwardness. But they did welcome me again. T-T I am indeed so blessed because even though I once rejected the offer of working there, they still welcomed me with open arms.

I thought I will only be interviewed today, but I also took the hands-on exam as well, for the second time around. And they let me take my lunch, kasi past 11AM na ako nagstart.

And during lunch, T-T men, no words can explain how much I missed them. Being with them during lunch time. T-T Tawanan lang, kwentuhan. Reminiscing those moments.

Then I continued the hands-on exam at natapos ako at exactly 2PM. :D

Tapos nag-counterstrike pa kami. Walangya. Haha. I’m so noisy talaga kahit kailan. :))

Then isama pa ung Vending Machine before ako umuwi.

Oh memories. :)

Well, kinda excited to go back. But hopefully, makapasa nga ako sa final interview. Gahh.

I was happy when I left GSC, and now, I’m happy going back. hopefully. =)

Sometimes you miss a person even though you never had time together

WEIRD but it’s something only your heart can explain.

My post in FB:

Bakit kaya ginawang quest ni God ang pag-ibig?

May mga taong yung unang minahal nila, un na ang nakasama habang buhay.

Yung iba nasaktan at nabigo ng maraming beses bago nila natagpuan ang para sa kanila.

Yung iba, hindi na nakapag-asawa.

Sana, alam mo na kung sino ang nakalaan para sayo. Para hindi na pinoproblema pa, hindi ka na maghahanap. Hindi ka na mag-aantay. Lahat ng pagmamahal mo, nakalaan na para sa kanya. Hindi yung, ibibigay mo lahat ng pagmamahal mo kasi akala mo SIYA NA ANG HINAHANAP MO. Ngunit sa huli ikaw rin ang masasaktan. Hindi mo na kailangang maniwala sa mga salitang.. “Kung kayo, kayo talaga ang magkakatuluyan sa tamang panahon.”

Kaya siguro, natatakot din ako sa maaring mangyari kapag ready na ako sa commitment. Ayokong maaksaya ang pagmamahal na alay ko lang dapat sa nakalaan para sa akin. Ayokong magmahal para lang sa Experience.

Sana, alam mo na kung sino ang nakalaan para sayo.

Ang hirap lang din pala, nakakastress pag iniisip. :|

I am turning 20 years old this July (okay, malayo pa), and yet I question myself.. Do I look like I’m turning 20?

Seriously, some people around me always tell me that I still look like a high school student. In our religion’s term, I still look like a Binhi. Err. I mean, should I take it positively or negatively? In my opinion, that’s somehow not a compliment at all.

Full of insecurities. Yes, that’s me. Indeed, He didn’t bless me a body with 36-24-36 as its vital statistics. I never attempted to measure my vital stats, for goodness sake! For I know I will just be disappointed by the results. And because of that, I find it difficult to find and buy clothes to wear. Srsly. Also with dresses. Naiinggit talaga ako sa mga babaeng kayang magsuot ng mga damit na nasa uso ngayon. Tapos yung mga super duper ikli na shorts? I tried, but parang gusto ko nang mamatay nung nagsukat ako one time. HAHAHA. 

Wearing make-up? Of course, na-try ko na syempre but occasional lang. Yung tipong you need it so badly. Saka, hanggang light make-up lang ako. Ayoko mag-mukhang bekimon. But it feels like I still don’t look like a lady even though I wear make-up. Saklap lang.

I still portray this pa-cute and childish image. I don’t know kung ano bang dapat gawin para mag-mukhang dalaga. Errr. Even when I wear dresses, I still feel na parang bata pa rin itsura ko. That is why I always wish na sana lalaki na lang ako para wala ng arte pa.

Lady Jade. When will you appear!?

Did you ever fall for someone you know you shouldn’t?
Trying hard to fight your feelings but you just couldn’t?
You fall deeper with each passing day.
But trying to hide it in every possible way.